وبلاگ محمدامیریاراحمدی

ادامه مطلب

نوشته شده توسط محمد امیریاراحمدی در چهارشنبه دهم اسفند 1390 ساعت موضوع | لینک ثابت

پنجمین دوره انتخاب آثار برتر ادبیات نمایشی ایران روز گذشته در تالار هنر برگزار شد.

 به گزارش فارس، در این برنامه که مجری آن حسین پاکدل بود برترین‌های ادبیات نمایشی یک به یک مورد تقدیر قرار گرفتند.

 در بخش ناشر برگزیده بهرام فیاضی از نشر قطره به عنوان ناشر برگزیده معرفی شد که به دلیل عدم حضورش در این مراسم جایزه او به قطب‌الدین صادقی اهدا شد.

 در ادامه محمدامیر یاراحمدی رئیس کانون نمایشنامه‌نویسان خانه تئاتر و دبیر پنجمین دوره ادبیات نمایشی ایران، این دوره را فرصتی برای شکفتن و بهتر شدن خواند و گفت: آنچه که امروز بیش از پیش در آثار نمایشنامه‌نویسان ایرانی دیده می‌شود کوشش برای ساخت جهانی است که به انسان مجال دوست داشتن، آفرینش و نگاه کردن به ستارگان را می‌دهد، جهانی که در آن ستایش شدن و عشق ورزیدن بیش از نیاز به نان است و ترس و خشم و انتقام بر سرنوشت فرمان نمی‌راند. جهانی که در آن آزادی چیزی نیست جز فرصتی برای شکفتن و بهتر شدن. بی‌تردید جهانی را که ما می‌آفرینیم جهانی است که باید در آن زندگی کنیم، اما این کار بدون رنج نیست. رنج‌تان بی‌ثمر مباد.

همچنین در ادامه این سخنان، یاراحمدی یادداشتی را در خصوص مسائل روز که باعث محدودیت‌هایی در حوزه نمایشنامه‌نویسی شده است را قرائت کرد. در این مراسم بزرگداشتی نیز برای بهرام بیضایی نمایشنامه‌نویس ایرانی برگزار شد که به دلیل عدم حضور وی در ایران جایزه او به محمد رحمانیان اهدا‌ شد. رحمانیان گفت: شب گذشته با بهرام بیضایی در مورد این جشن صحبت می‌کردم، به او گفتم که برای امشب پیامی را بدهد و او گفت که چند یادداشت است که تا به حال کمتر کسی آن را شنیده است، بنابراین آنان را برای حضار قرائت کن که در ادامه محمد رحمانیان دو یادداشت از بهرام بیضایی را خواند.

 در مراسم اختتامیه پنجمین دوره مسابقات انتخاب آثار ادبیات نمایشی ایران یادی از زنده‌یاد رضا کرم‌رضایی صورت گرفت. بهزاد فراهانی در خصوص کرم‌رضایی گفت: با زنده‌یاد کرم‌رضایی در گروه هنر ملی آشنا شدم. کرم‌رضایی به نوعی آچار فرانسه گروه ملی بود. در آن زمان کمتر کسی کار چاپ بروشور را بلد بود و آن را ‌به عهده می‌گرفت و در آن شرایط سخت، او اولین کسی بود که این وظیفه را برعهده گرفت و خیلی زیبا هم کار را انجام داد. در ادامه دستیار عباس جوانمرد شد، در آن زمان دست به قلم نبرده بود و بیشتر تحلیل نمایشنامه انجام می‌داد، خصلت خوبی که داشت به ما جوانان دهه 40 که بیشتر با بوی باروت آشنا بودیم، تفکر و اندیشیدن را به ما آموخت. رضایی با آمدنش به گروه هنر ملی این گروه را به سمت تئاتر مدرن سوق داد. وی در پایان خاطرنشان کرد که چیزهای زیادی را از کرم‌رضایی آموختم و سپس از تماشاگران خواست تا به احترام او یک دقیقه سکوت کنند. در ادامه از افشین کرم‌رضایی پسر زنده‌یاد کرم‌رضایی تقدیر شد.

 همچنین از زنده‌یاد اکبر رادی تجلیل شد و از حمیده بانو عنقا همسر او درخواست شد تا به روی صحنه بیاید و جملاتی را در خصوص اکبر رادی و بنیاد رادی بگوید. در پایان لوح زنده‌یاد رادی به همسرش تقدیم شد.

 در بخش بزرگداشت از بهزاد فراهانی به دلیل اقدامات موثری که در حوزه ادبیات نمایشی در طی سالیان طولانی انجام داده است، تقدیر به عمل آمد. عباس شادروان با خواندن یادداشتی در وصف بهزاد فراهانی در تقدیر از او سهیم شد.

 در بخش پژوهش یک انتخاب بیشتر وجود نداشت و جایزه این بخش به فریندخت زاهدی به دلیل پژوهش و نگارش کتابی با نام «درام معاصر ایرانی و هنریک ‌ایبسن» اهدا شد.

 در بخش ترجمه نیز جوایز به ترتیب به نمایشنامه «نفوس مردم مرده» نوشته آبتین گلکار از انتشارات هرنس، «مفیستو برای همیشه» از محمدرضا خاکی از انتشارات بیدگل و دو نمایشنامه «آدم بزرگ‌ها» و «تق‌تق» از مهسا خلیلی انتشارات چشمه اهدا شد.

 در بخش تالیفی‌ها نیز جوایز به ترتیب به نمایشنامه یک دقیقه سکوت محمد یعقوبی از انتشارات افراز، «آیینه و سنگ صبور» نوشته یدالله آقاعباسی از انتشارات قطره و نمایشنامه «نیلوفر» نوشته سیروس همتی از انتشارات نمایش تعلق گرفت. در این بخش جایزه نخست توسط علیرضا نادری به محمد یعقوبی اهدا شد. نادری پس از اهدای جایزه از یعقوبی پرسید آیا می‌توان کمیته‌ای را در کانون نمایشنامه‌نویسان خانه تئاتر برای مبارزه با سانسور تشکیل داد، محمد یعقوبی در پاسخ به سوال گفت: اساسا باید این کار را انجام بدهیم، هفته گذشته طی نشست خبری از مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی در خانه تئاتر رونمایی کردیم و تمام بندها و مفاد آن را به صورت مکتوب در دست اهالی رسانه قرار دادیم. این در حالی است که قبل از این مسئولان مدام به این مفاد استناد می‌کردند اما هیچ کس از درونمایه آن باخبر نبود. 

در پایان از رضا شیرمرد به خاطر فعالیت مستمر در حوزه پژوهش و ترجمه تقدیر به عمل آمد.

 همچنین در این مراسم قرار بود پیامی از «محمود استاد‌محمد» خوانده شود اما میسر نشد.

نوشته شده توسط محمد امیریاراحمدی در چهارشنبه دهم اسفند 1390 ساعت موضوع | لینک ثابت

ایسنا ـ خبر گزاری دانشجویان ایران  

نخستين نشست نمايشنامه‌خواني اکو با حضور نمايشنامه‌نويسان ايراني، شامگاه جمعه 5 اسفندماه با حضور هنرمندان تئاتر ايران برگزار شد.

به گزارش گروه دريافت خبر ايسنا، نخستين نشست نمايشنامه‌خواني نمايشنامه‌نويسان برجسته ايران و کشورهاي عضو اکو با حضور نمايشنامه‌نويسان، کارگردانان و بازيگران مطرح و برجسته تئاتر کشورمان، در مؤسسه فرهنگي اکو برگزار شد.

در اين نشست عليرضا نادري جديدترين نمايشنامه خود را خواند.

در ابتداي اين مراسم دکتر حجت‌اله ايوبي، مدير مؤسسه فرهنگي اکو، به ارائه توضيحاتي درباره فعاليت‌هاي هنري و اهداف اين مؤسسه از برگزاري برنامه‌هاي فرهنگي و هنري پرداخت و برپايي نشست‌هاي نمايشنامه‌خواني اکو را يکي از آرزوهايش خواند و گفت: « ما اميدواريم به زودي از تمام کشورهاي عضو اکو، نمايشنامه‌نويسان و هنرمندان تئاتر در اين جلسات حضور يابند و تعامل و شناخت بين هنرمندان تئاتر ايران و ساير کشورهاي عضو اکو صورت گيرد.»

وي در پايان سخنان خود حکم محمد حيدري به عنوان مشاور امور هنرهاي نمايشي و دبير جشنواره بين‌المللي تئاتر مؤسسه فرهنگي اکو را به وي تقديم کرد.

در ادامه اين برنامه که اجراي آن بر عهده کيومرث مرادي بود، محمد چرمشير از نمايشنامه‌نويسان با سابقه ايران به ارائه سخناني درباره عليرضا نادري و تأثيرگذاري او بر نمايشنامه‌نويسي ايران پرداخت.

چرمشير يادآور شد: «من و عليرضا نادري در طول يک سفر با هم دوست شديم. خوشحالم که در کنار همکاراني چون عليرضا نادري، محمد رحمانيان، حميد امجد و همه آن‌هايي که دست به دست هم دادند تا جريان‌نمايشنامه‌نويسي ايران متوقف نشود، نوشتم.»

وي ادامه داد: «نمايشنامه‌نويسي ايران به عليرضا نادري بسيار مديون است و اميدوارم بخشي از دين‌اش را به زودي به اين هنرمند تأثيرگذار ادا کند.»

اما اصلي‌ترين بخش برنامه خوانش جديدترين نمايشنامه عليرضا نادري توسط خود او بود.

نادري پيش از آغاز خوانش نمايشنامه‌اش گفت: «اين اثر هنوز به پايان نرسيده و هنوز نامي ندارد. در واقع من آن را در خدمت عزيزاني مي‌خوانم که به عنوان مخاطب نيستند، بلکه نويسنده اين اثر هستند و مي‌توانند در نگارش آن به من کمک کنند. اين اثر غوغاي دروني من است.»

بعد از خوانش اثر، محمد چرمشير،‌ سياوش تهمورث، حميدرضا نعيمي، بهروز بقايي و نغمه ثميني به ارائه نظرات خود درباره اين اثر پرداختند و آن را اثري قابل‌توجه در عرصه نمايشنامه‌خواني ايران دانستند.

در پايان اين مراسم عکسي از عليرضا نادري با امضاي هنرمندان شرکت کننده به او اهدا شد و حاضران در اين نشست با هم عکس يادگاري گرفتند.

آزيتا حاجيان، مسعود رايگان، حسن پورشيرازي، هنگامه قاضياني، محمدرضا خاکي، حسين مسافرآستانه،محمدامير ياراحمدي، اميررضا کوهستاني، رضا گوران، نيمان دهقان، سلما سلامتي، بهروز بقايي، آروند دشت‌آراي، زهرا صبري، ندا هنگامي، رحمان سيفي‌آزاد، شهرام حقيقت‌دوست، سعيد چنگيزيان، رضا ثروتي، سعيد داخ، افروز فروزند، نرمين نظمي و مهين صدري از ديگر حاضران در اين نشست بودند

نوشته شده توسط محمد امیریاراحمدی در شنبه ششم اسفند 1390 ساعت موضوع | لینک ثابت

در شهر ما قفل بر در خانه‌ای بسته‌اند.

در شهر ما قفل بر در خانه‌ای بسته اند. خانه سینما!

خانه‌ی روشنگرانی که بر تیرگی‌ها پرتو می‌افکنند.

آنها که در عبور از سایه روشن‌های روزگار امیدها و آرزوهای ملتی را بر دوش کشیدند و به امروز رسانده‌اند.

خانه‌ای که اهل خانه‌اش همواره با فرهنگ سوداگری در ستیز بوده‌اند تا حریم فرهنگ عقلانی به دست نااهلان شکسته نشود.

خانه‌ای که خشت‌های آن در کوره‌ی تاریخ ملتی قوام یافته است که هیچ باور ویرانگری نتوانسته است به فرهنگ آن فرمان دهد .
مأوای هنری که غایت‌اش شکوفایی انسان است.

هنری که اگر خانه‌ای بنام او بنا شده است بی‌تردید برای حفظ کرامت آنهایی است که بر پرده‌های آبی به ما نشان می‌دهند که دنیا بی‌عشق و بخشش، دوزخی از خشم و انتقام است.

خانه‌ای که احترام به اهل خانه‌اش یعنی پذیرش حق جامعه برای کسب آگاهی و برخورداری از آموزش برای تعیین سرنوشت خویش.

خانه‌ای که سال‌هاست سیمرغ‌های فرهنگ این مرز و بوم از بام آن به پرواز درمی‌آیند تا در گستره‌ی فرهنگ جهانی سفیران صلح و پیام آوران دوستی باشند.

اما شگفتا آنها که با شتاب و تنگ‌حوصلگی حکم به بستن این خانه داده‌اند خود متولی فرهنگ و داعیه‌دار گشایش عرصه فرهنگ بوده‌اند.

کسانی که نگهبانی از دستاوردهای فرهنگی و هنری این سرزمین وظیفه‌ی قانونی، ملی و اخلاقی آنهاست و باید در پیشگاه جامعه و تاریخ پاسخگو باشند.

باشد که بار دیگر آموزه‌های فرهنگی و تاریخی این سرزمین به ما و همه کسانی که مسئولیت حفاظت و حمایت از فرهنگ و هنر  را بر عهده دارند؛ یادآور شود که جبران خطا قدم برداشتن  به سوی خرد است.

امید که در آینده‌ی نزدیک نظاره‌گر گشودن قفل از در خانه‌ای باشیم که جامعه‌ی فرهنگی ما به داشتن آن مفتخر است.

صنوف زیرمجموعه خانه تئاتر:

کانون کارگردانان

کانون نمایشنامه‌نویسان

انجمن بازیگران

انجمن نویسندگان و منتقدان

انجمن طراحان صحنه و لباس

انجمن چهره‌پردازان

انجمن نمایشگران خیابانی

انجمن نمایشگران عروسکی

انجمن تئاتر کودک و نوجوان،

انجمن کارکنان فنی وهنری

انجمن عکاسان

انجمن طراحان پوستر

انجمن موسیقی تئاتر

نوشته شده توسط محمد امیریاراحمدی در پنجشنبه بیست و دوم دی 1390 ساعت موضوع | لینک ثابت

تئاتر ابزار مهمی برای آموزش شهروندی است

دومین نشست تخصصی تئاتر و حقوق شهروندی 20 آذرماه ساعت 16:30 با حضور محمد امیر یاراحمدی نمایش نامه نویس و رییس کانون نمایش نامه نویسان و فارس باقری مدرس و پژوهشگر تئاتر در فرهنگسرای فردوس برگزار شد.

در ابتدای این نشست بهزاد صدیقی مجری برنامه ، به مرور مباحث مطرح شده درجلسه نخست پرداخت و ازاهمیت تئاتر در مبحث حقوق شهروندی یاد کرد.

محمد امیر یاراحمدی نمایش نامه نویس و رییس کانون نمایش نامه نویسان در ادامه این نشست به مفهوم کنش و خاستگاه رفتارهای عمومی جامعه اشاره کرده و در بررسی دیرینه شناسی رفتارهای اجتماعی بشر توضیح داد: انسان برای تامین نیازهای اولیه خود در ابتدای تاریخ مجموعه ای از استنباط ها و برداشت ها را عامل کنش خود قرارمیداد و با توجه به شرایط پیرامونی خود قوانینی وضع می کرد که همه این موارد فرهنگ اولیه را تشکیل داد.
یاراحمدی در ادامه اظهار داشت : پس از پیشرفت‌های  بشر در زندگی اجتماعی و افزایش تعقل و توانایی ابزاری او برای چیره شدن بر  قهر طبیعت و رفع نیازهای اولیه بحث ارزش ها مطرح می شود و نیاز افراد از خوراک و پوشاک و... فراتر رفته و به نیازهای والاتری همچون آزادی و عدالت و امنیت پایدار  متمایل می‌شود.
وی تصریح کرد: بعد از ظهور عصر روشنگری و وقوع انقلاب صنعتی و ایجاد تغییرات تدریجی در شیوه مدیریت جامعه از نظام انحصارگرا به دموکراسی و به رسمیت شناختن حقوق عوام و فرودستان  از سوی اشراف و اقلیت حاکم و واگذاری بخش هایی از مدیریت جامعه به  مردم پدیده ای تحت عنوان حقوق شهروندی شکل می‌گیرد  .

فارس باقری مدرس و پژوهشگر تئاتر نیز در ادامه از پیدایش شهر سخن گفت. به گفته باقری پس از قرن 18 و ظهور فردیت و تقابل فرد و جامعه شیوه مالکیت ها نیز تغییر می کند و بحث مشارکت های اجتماعی به میان می آید که این یکی از ویژگی های شهری شدن است.
این مدرس تئاتر برای روشن تر شدن مفهوم شهروندی از جامعه شناس مشهور آلمانی جورج زیمل سخن گفت و نظرات وی را در مورد شهر و شهروندی بیان کرد.
به گفته وی ، زیمل معتقد است : انسان شهری در مقابل نیروهای بیرونی قرار می گیرد و پیوندهای اجتماعی وی در کلان شهرها با پیوندهای موجود در روستا تفاوت پیدا می کند. انسان شهری با ارزش های متفاوت تری از روستا روبروست و روابط قراردادی و پولی جانشین علقه های عاطفی می شود.
باقری همچنین گفت : زیمل معتقد است در شهر مفهوم دلزدگی ،احتیاط و محافظه کاری به وجود می آید که همه این موارد وارد عرصه های فرهنگی هم می شوند و در این میان نقش مسئولین و متولین امور فرهنگی از بین بردن این دلزدگی و ایجاد لذت فرهنگی است.
یار احمدی در ادامه سخنان باقری گفت : از مهمترین حقوق یک شهروند برخوردار بودن از حق کسب آموزش است. زیرا در یک جامعه شهری  هیچ انسانی نمی تواند بدون  آموزش های لازم درباره حقوق خود و دیگران و بدون درک از ضرورت وابستگی میان اعضای جامعه، ارزش های بنیادین خود را به درستی تامین کند و از حیات  اجتماعی امن و سالمی بهره مند باشد .
این پژوهشگر از تئاتر به عنوان ابزار مهمی در این زمینه یاد کرد و افزود : تمام دغدغه ها و فراز و نشیب های یک جامعه می تواند در یک نمایش نامه جلوه گر شود و یک درام نویس به عنوان پرسشگر جامعه می تواند این معضلات را در یک درام اجتماعی به تصویر بکشد و با دست گذاشتن روی نقاط بحرانی  مخاطب را متوجه کند که  چه کانون هایی در جامعه دچار آسیب است و چه خطراتی سعادت و امنیت و ارزشهای حیاتی او را تهدید می کند .
یار احمدی همچنین اظهار داشت: یک نمایش خوب اساسا تضادهای موجود در جامعه را بازگو می‌کند تا یک شهروند بتواند  با شناخت از بحران ها و ابعاد و دامنه‌های گسترده و فراگیر آن برای  رفع این آسیب ها تلاش کند. بی شک اندیشه کردن در باره مشکلاتی که در پیرامون ما وجود دارد خود نوعی تلاش و اقدام برای  غلبه بر دشواری ها و ایجاد بازدارندگی در برابر افزایش مشکلات و رنجش هاست و تئاتر این قابلیت را دارد تا با ترسیم موقعیت های دشوار انسانی در منطقی کردن روابط انسانی و تامین هر چه بیشتر ارزشهای بنیادین در  جامعه شهری نقشی  آموزنده و سازنده ایفا کند  .
فارس باقری در پایان این نشست به دوره مشروطه تا عصر حاضر پرداخته و گفت: از زمان مشروطه تاکنون همواره تقابل میان سنت و مدرنیزم وجود داشته و این پرسش که ورود به دنیای نو مضر است یا خیردغدغه های تمامی انسان ها را در این دوران تشکیل می دهد. و حال وظیفه یک نمایش نامه نویس فهم این جهان نو برای شهروند است زیرا در غیاب این آگاهی او پشت درهای بسته می ماند و از همین روست که دلسوزانه ترین و صادقانه ترین پرسش هایی که یک نویسنده مطرح می کند ، آیینه تمام نمای آن جامعه است و اصطلاحی که به نام سیاه نمایی رواج دارد گویای این واقعیت نیست و باید از آن پرهیز شود.
جلسات تخصصی تئاتر و حقوق شهروندی هر ماه با حضور کارشناسان تئاتر و مطالعات اجتماعی توسط کانون تئاتر فرهنگسرای فردوس برگزار می شود .

نوشته شده توسط محمد امیریاراحمدی در پنجشنبه بیست و چهارم آذر 1390 ساعت موضوع | لینک ثابت

    
 سایت ایران تئاتر

۲۲ آذر ۱۳۹۰

 "بهزاد صدیقی" گفت: پس از برگزاری جلسه‌ای که روز گذشته -21 آذرماه- با حضور اعضای هیات مدیره خانه تئاتر برگزار شد، محمدامیر یاراحمدی به عنوان رئیس کانون نمایشنامه نویسان خانه تئاتر انتخاب شد.

نوشته شده توسط محمد امیریاراحمدی در سه شنبه بیست و دوم آذر 1390 ساعت موضوع | لینک ثابت

۱ آذر ۱۳۹۰

نوشته شده توسط محمد امیریاراحمدی در سه شنبه یکم آذر 1390 ساعت موضوع | لینک ثابت

در نشست خبري نمايشنامه‌نويسان ارمني مطرح شد: تشكيل شورايي براي انتخاب و ترجمه نمايش‌نامه‌هاي ايراني به ارمني          خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران  1390/08/25

نوشته شده توسط محمد امیریاراحمدی در پنجشنبه بیست و ششم آبان 1390 ساعت موضوع | لینک ثابت

نخستین نشست تخصصی نمایشنامه‌نویسی و حقوق شهروندی از سلسله نشست‌های تئاتر و حقوق شهروندی با حضور محمد چرم‌شیر، محمدامیر یاراحمدی و بهزاد صدیقی یک شنبه 8 آبان در تالار کنفرانس فرهنگسرای فردوس برگزار می‌شود.

۳ آبان ۱۳۹۰ 

به گزارش دریافتی سایت ایران تئاتر از روابط عمومی مدیریت فرهنگی هنری منطقه 5 و فرهنگسرای فردوس، در این نشست محمد چرم‌شیر، نمایشنامه‌نویس و دراماتورژ و محمد امیر یاراحمدی، نمایشنامه‌نویس و رئیس کانون نمایشنامه‌نویسان خانه تئاتر به همراه بهزاد صدیقی، نمایشنامه‌نویس و منتقد تئاتر به موضوع آشنایی شهروندان با حقوق خود در حوزه تئاتر و نیز مطالبات آنها از این هنر می‌پردازند تا رابطه این هنر با زندگی شهروندی و تاثیرات آن بر جامعه مورد بررسی قرار بگیرد.

نوشته شده توسط محمد امیریاراحمدی در دوشنبه دوم آبان 1390 ساعت موضوع | لینک ثابت

کمدی فاخر؛ پازل گمشده تئاتر تبریز

۱۳۹۰/۰۷/۲۰

تبریز – خبرگزاری مهر: کارشناسان معتقدند یکی از ضعف هایی که اغلب نمایش های اجرا شده در تبریز دارند، افتادن به ورطه روزمرگی، گرته برداری و گاهی لودگی است که بسیاری از آثار را فاقد جذابیت می کند.

به گزارش خبرنگار مهر، در این بین کارگردانانی مثل "امیر حجازی"، "رامین راستی"،  "سیروس مصطفی" و "فرزین ریحانی راد" تا حد زیادی بر این نقیصه فائق آمده اند و برای همین، آثارشان نوعی پویایی و سرزندگی دارد که کم و بیش منحصربفرد است.

شاید نمایش های قبلی ریحانی به واسطه کارگاهی بودن، کمتر دیده شده اند اما می توان رشد قابل توجه او را با اجرای نمایش "اعترافاتی درباره زنان" دید و اذعان کرد که او عملاً در رقابت با بسیاری از بزرگان تئاتر تبریز قرار گرفته است.

"اعترافاتی درباره زنان" زندگی یک روزنامه نگار را روایت می کند که به طور تصادفی قلم زدن در ستون روزنامه ای که مربوط به حقوق زنان است را به دست می گیرد و در این میان در زندگی خصوصی خود و در ارتباط با زنان  دچار مشکلات عدیده از جمله انتخاب نادرست و اجباری همسر می شود.

 مرور کارنامه فرزین ریحانی راد نشان می دهد در طول این سال ها که نمایش به صحنه آورده به دنبال نمایش هایی بوده که تفاوتی با جریان های رایج در تئاتر داشته باشد و در این میان نمایش "اعترافاتی درباره زنان" نقطه عطف کارنامه این هنرمند محسوب می شود.

 "اعترافاتی درباه  زنان" عناصر ویژه ای دارد که آن را با دیگر نمایش ها متفاوت می‌کند؛ بازی ها بی اندازه خوبند؛ "ژیلا آل رشاد" فوق العاده است؛ "تارا میرک" مثل همیشه خوب بازی می کند و حتی بازیگر تازه کاری مانند "میرسعید مولویان" حضوری خیره کننده و دیدنی دارد؛ در مجموع می توان گفت که بازی تیم بازیگری چشمگیر است؛ هر سه هنرپیشه نمایش خوبند و نمی توان یکی را بر دیگری ترجیح داد که این موفقیت قبل از هر چیز به ذهن منسجم کارگردان برمی گردد که توانسته است این تناسب را در طول اثر حفظ کند.

 نورپردازی نمایش علاوه بر حفظ زیبایی شناسی بصری کارکرد معنایی هم به خود گرفته و استفاده بجا از موسیقی احساس خوبی به مخاطب القا می کند. 

یکی دیگر از ویژگی های کار ریحانی، استفاده بجا از ابزار و اشیاء است؛ "اعترافاتی درباره زنان" مصداق نمایش خوب در استفاده به قاعده از ابزارهاست، نمونه بارز این مساله، استفاده نقش اول این نمایش از جارو به عنوان میکروفن برای خواندن آواز است! در کنار همه اینها ریحانی راد  در این نمایش یکی از مهمترین ویژگی کارهایش را همچنان حفظ کرده است؛ او صمیمی نمایش اجرا می کند و اصراری ندارد بیش از اندازه لازم، گفته شود.

 با تمام این تفاسیر نمایش در چند لحن گوناگون سرگردان است؛ با وجود اینکه تم اصلی نمایش کمدی است اما جاهایی می خواهد جدی باشد و از همین رو نمایش در برخی لحظات دستخوش ایستایی و سکون می شود و گویا کارگردان نمی تواند داستان را در مسیر اصلی خود حفظ کند؛ ریتم نمایش هم دستخوش تغییراتی می شود و کارگردان آن گونه که داستان را شروع کرده نمی تواند آن را پی بگیرد.

با این حال ریحانی نشان می دهد که به فکر ایجاد تفاوت در کارنامه خود است و به همین دلیل این تلاش که گامی برای فاصله گرفتن از روزمرگی محسوب می شود، قابل تقدیر است.

 می توانیم نمایش اعترافاتی درباره زنان را دوست داشته و یا نداشته باشیم اما فارغ از نگاه سلیقه ای نمی توانیم نقش ریحانی را در شکل گیری فضای تازه ای که مورد نیاز جامعه تبریز بوده است، نادیده بگیریم؛ او می کوشد کمدی فاخر به ما نمایش دهد

نوشته شده توسط محمد امیریاراحمدی در چهارشنبه بیستم مهر 1390 ساعت موضوع | لینک ثابت